 |
|
|
Utrwalenie tradycji Nowego Testamentu
Po otrzymaniu nakazu misyjnego oraz wniebowstąpieniu Jezusa apostołowie umocnieni Duchem Świętym zaczęli dawać świadectwo o tym, co przeżyli w związku z osobą Mistrza z Nazaretu. Mówili, że jest Synem Bożym (Bogiem), który stał się człowiekiem, opowiadali o znakach, których dokonywał, o Jego ofierze za grzechy świata, i udzielali chrztu w Jego imię.  Przekazywali słuchaczom naukę Jezusa. Ich świadectwo tworzyło tradycję ustną i stawało się fundamentem wiary powstających gmin chrześcijańskich .
Przez pewien czas nauczanie Jezusa, Jego orędzie i pamięć o Nim żyły tylko w przekazie ustnym. Kryzys tego przekazu, związany ze stopniowym odchodzeniem pokolenia świadków oraz prześladowaniami na terenie Palestyny przyczynił się do podjęcia prób zapisu tradycji. Zadanie to było o tyle łatwiejsze, że w istniał już precedens utrwalania świętej Tradycji na piśmie w postaci ksiąg Biblii Hebrajskiej (por. Zapisy tradycji ustnej). Dokonano więc spisania nauki Jezusa poszerzonej o zrozumienie wiary apostołów i doświadczenie Kościoła pierwotnego. Wszystko to złożyło się na teksty, której później weszły do kanonu Nowego Testamentu jako Ewangelie. Na ostateczny ich kształt miała także wpływ osobowość  anonimowych autorów natchnionych, którzy uporządkowali i uzupełnili istniejące materiały oraz dostosowali je do sytuacji i problemów adresatów. Proces powstawania Ewangelii można przyrównać do procesu kształtowania się Tory, z tą różnicą, że Pięcioksiąg Mojżesza tworzył się kilkaset lat, a Ewangelie - około pięćdziesięciu.
Równocześnie z utrwalaniem Ewangelii kształtował się drugi nurt Tradycji. Konkretne problemy wynikające ze złego lub niepełnego zrozumienia nauki apostołów, czy też zaistnienia nowych okoliczności w powstających gminach spowodowały konieczność stworzenia pism dydaktycznych (największą rolę w ich tworzeniu odegrał Paweł z Tarsu, Apostoł Narodów, założyciel wspólnot rozsianych w Azji Mniejszej i Europie - przypisuje mu się aż trzynaście pism). Listy służyły pouczeniu chrześcijan, strzegły czystości otrzymanego depozytu wiary, umożliwiały odczytanie nauki Jezusa w nowych, konkretnych sytuacjach, w jakich znaleźli się wyznawcy Chrystusa. Jako księgi dydaktyczne mają swoją analogię w starotestamentowych Pismach, które czerpały z mądrości narodu żyjącego Przymierzem z Bogiem.
|
|
|
|
